Ο θάνατος του Φιντέλ Κάστρο και οι θεμελιώδεις διαφορές μας με τον Ολοκληρωτισμό


Του Διαμαντή Σεϊτανίδη

161202013608760

Ο θάνατος του δικτάτορα της Κούβας, Φιντέλ Κάστρο, αποτέλεσε έναυσμα για μια ακόμα αντιπαράθεση μεταξύ πολιτών που υπερασπίζονταν την πολιτική του και άλλων που την καταδίκαζαν. Είδαμε αντεστραμμένη την εικόνα που ακολούθησε το θάνατο της λαίδης Θάτσερ: Άλλοι να καταριούνται τη μνήμη της κι άλλοι να την αποθεώνουν.

Πέρα από λιβέλους και λιβανωτούς, ο διάλογος περί τον Κάστρο απέδειξε την –τουλάχιστον- προβληματική σχέση της σημερινής Αριστεράς με τις Αρχές και τις Αξίες της αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας, όπως τη βιώνει ο δυτικός κόσμος. Αυτό καθαυτό το γεγονός, την αποξενώνει από κάθε πιθανότητα να κερδίσει την πλειοψηφία των πολιτών και να εγκαθιδρύσει το δικό της σύστημα διακυβέρνησης με τη σύμφωνη –κι εκπεφρασμένη δια της κάλπης- γνώμη της πλειοψηφίας της κοινωνίας.

Ας δούμε κωδικοποιημένους τους ισχυρισμούς των πάσης φύσεως απολογητών του Κάστρο, και τις δικές μας παρατηρήσεις επ’ αυτών:

ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΣ «Μπορεί ο Κάστρο να μην έκανε εκλογές, αλλά δημιούργησε ένα πρότυπο σύστημα υγείας και παιδείας για τους Κουβανούς, ανώτερο κι από αυτό των ΗΠΑ»

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Πρόκειται ΑΚΡΙΒΩΣ για το ίδιο επιχείρημα που χρησιμοποιούν οι απολογητές της εγχώριας, επτάχρονης δικτατορίας των συνταγματαρχών: «Το στρατιωτικό καθεστώς δεν έκανε, βέβαια, ελεύθερες εκλογές, αλλά αυτό του επέτρεψε να κάνει τους καλύτερους δρόμους στη χώρα και να αναπτύξει την οικονομία». Δηλαδή, κάθε απολογητής θέτει ΥΠΕΡΑΝΩ της Ελευθερίας του Ανθρώπου, τα δικά του «σημαντικότερα» υποτίθεται, αγαθά. Οι απολογητές του Κάστρο την υγεία και την παιδεία (θα δούμε αν αυτά ισχύουν), οι απολογητές του Παπαδόπουλου και του Ιωαννίδη τα δημόσια έργα και την οικονομική μεγέθυνση.

Είναι, όμως, αλήθεια ο ισχυρισμός περί καλύτερης παιδείας και υγείας; Πέραν του ότι αυτά –όπως και κάθε άλλο αγαθό- δεν είναι αρκετά στη Δημοκρατία να στερήσουν τις πολιτικές ελευθερίες των πολιτών, η απάντηση είναι ότι ο ισχυρισμός δεν είναι αληθινός! Στις ΗΠΑ παράγονται σήμερα τα 2/3 της παγκόσμιας γνώσης, όχι στην Κούβα. Και τα καθημερινά ιατρικά επιτεύγματα που θεραπεύουν ασθένειες, μέχρι πρότινος ανίατες, από τις ΗΠΑ έρχονται, όχι από την Κούβα. Αλλά, ακόμα κι αν ίσχυε σε ένα βαθμό το επιχείρημα των οπαδών του Κάστρο, το ερώτημα που εγείρεται, απαιτεί καθαρή, σαφή και χωρίς σκιές απάντηση: Για ποια αγαθά πιστεύουν κάποιοι ότι αξίζει να θυσιαστεί η Ανθρώπινη Ελευθερία; Ας απαντήσεις κάποιος, να ξέρουμε πώς ιεραρχούνται οι Ανθρώπινες Αξίες στη σημερινή αριστερά…

ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΣ: «Ο Κάστρο και ο Τσε έκαναν επανάσταση. Σε καμία επανάσταση δεν λειτουργούν δημοκρατικοί θεσμοί και πλήρη ανθρώπινα δικαιώματα»

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Πράγματι ο Κάστρο και ο Τσε έκαναν επανάσταση εναντίον του τυρανικού καθεστώτος του συνταγματάρχη Μπατίστα. Και πράγματι σε μια επανάσταση δεν μπορεί να λειτουργήσει μια δημοκρατία δυτικού τύπου. Ως εδώ, καλά. Αλλά, προκύπτει το ερώτημα: Πόσο διήρκεσε, τέλος πάντων, αυτή η επανάσταση; Πόσο καιρό έκαναν να απαλλαγούν όχι μόνον από τον ίδιο τον Μπατίστα, αλλά και από το καθεστώς του; Έξι μήνες; Ένα χρόνο; Δυο; Πόσο; Να συμπεριλάβουμε στην «περίοδο επαναστατικής χάριτος» και την κρίση του 1962, που πράγματι απείλησε με νέο παγκόσμιο πόλεμο με επίκεντρο τις ΗΠΑ και την ΕΣΣΔ;

Αλλά μετά το 1963 και μέχρι το 2008 που παρέδωσε την ηγεσία της Κούβας στον… αδελφό του, ποια δικαιολογία έχουν για τις μαζικές φυλακίσεις, για τους απηνείς διωγμούς εναντίον αντιφρονούντων, για την ολοκληρωτική φίμωση κάθε αντιπολιτευόμενης ή μη εξαρτώμενης από τους οπαδούς του Κάστρο, δημοσιογραφικής φωνής; Εδώ, έρχεται το επόμενο «επιχείρημα» των οπαδών του μακαρίτη Φιντέλ:

ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΣ: Ο Φιντέλ Κάστρο έλεγε ότι «η Επανάσταση είναι σαν το ποδήλατο. Αν σταματήσεις να κάνεις πεντάλ, θα πέσεις κάτω».

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Πρώτα από όλα, ο Κάστρο ήταν ως το τέλος, ντυμένος με τα στρατιωτικά ρούχα της επανάστασής του. Πώς γίνεται οι εγχώριοι αριστεροί να βδελύσσονται με τις «στρατιωτικές κυβερνήσεις» -τις οποίες αποκαλούν περιφρονητικά «στρατοκρατικές»- αλλά να εκστασιάζονται με την εξίσου στρατοκρατική επανάσταση του Φιντέλ; Δηλαδή, κύριοι της αριστερής λαγνείας στον εκλιπόντα κουβανό δικτάτορα, θέλετε να πείτε, μήπως, ότι η επανάσταση του Κάστρο και του Τσε δεν μπορούσε στο πρώτο της στάδιο όπως κάθε επανάσταση, να επιτρέψει τη λειτουργία δημοκρατικών θεσμών δυτικού τύπου, αλλά δεν επέτρεπε κάτι τέτοιο και στη συνέχεια, προκειμένου το «επαναστατικό» καθεστώς να λειτουργεί υπέρ των πολιτών της χώρας κι όχι των «συμφερόντων των καπιταλιστών» κλπ; Αν πράγματι αυτό θέλετε να πείτε, απλώς θυμηθείτε από ποια μεριά έπεσε το Τείχος του Βερολίνου…

ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΣ: Μπορεί το καθεστώς Κάστρο να μην ήταν δημοκρατικό, αλλά μήπως είναι δημοκρατικά τα καθεστώτα που καταδικάζουν τους πολίτες τους σε δια βίου εξάρτηση από τις τράπεζες, τα κοράκια του καπιταλισμού; Είναι δημοκρατία αυτό που έχουμε στην Ελλάδα, που χρωστάμε, που έχουμε αυτούς τους απίθανους τύπους να μας κυβερνάνε, που υποφέρουμε;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Ας επιστρέψουμε, λοιπόν, στα βασικά: Η κύρια, η καθοριστική διαφορά των καθεστώτων τύπου Κάστρο με τις δυτικές δημοκρατίες είναι η συχνή αποτύπωση μέσα από τις κάλπες της συλλογικής βούλησης των μελών μιας κοινωνίας. Δηλαδή οι πολίτες εκφραζόμαστε μόνοι μας, στην κάλπη, δεν έχουμε από πάνω μας κάποιους που αυθαίρετα «ερμηνεύουν» τη γνώμη μας και μας κυβερνούν ερήμην. Το εργαλείο για να αλλάξουμε ό,τι δεν μας αρέσει στη ζωή μας, το έχουμε και λέγεται ψήφος. Εάν, όμως, την ψήφο μας τη χρησιμοποιούμε με τρόπο που η ζωή μας να γίνεται δυσκολότερη αντί να βελτιώνεται, ε, δεν φταίει το εργαλείο, η ψήφος. Εάν στην Ελλάδα, εκχωρούμε την ψήφο μας για «μια θεσούλα στο δημόσιο» όπως γινόταν επί χρόνια, φταίει το σύστημα που μας έδωσε το δικαίωμα της ψήφου, ή εμείς που το χρησιμοποιήσαμε όπως το χρησιμοποιήσαμε; Ένας μεγάλος διανοητής της Ανοικτής Κοινωνίας, ο Ιμάνουελ Καντ, έγραφε στα «δοκίμια» του: «Διαφωτισμός είναι η έξοδος του Ανθρώπου από την ανωριμότητα του, για την οποία ο ίδιος είναι υπεύθυνος». Αυτή την ευκαιρία την έχουμε εμείς, οι πολίτες των δυτικών, ανοικτών κοινωνιών. Δεν την είχαν, όμως, οι Κουβανοί, όσο ηγέτης της χώρας τους ήταν ο Φιντέλ Κάστρο.

Ο θάνατος του ιστορικού ηγέτη της Κούβας, αποτέλεσε μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να επιστρέψουμε στα θεμελιώδη, στις αρχέγονες Αξίες της δυτικής Δημοκρατίας, του «χειρότερου πολιτεύματος που επινόησε ο άνθρωπος, εάν εξαιρέσουμε όλα τα υπόλοιπα», όπως είχε πει ο Ουίνστον Τσόρτσιλ.-

___________________________

http://wp.me/p1QIo0-7ID

This entry was posted in ΑΡΘΡΑ, ΤΡΩΚΤΙΚΑ, ΦΑΣΙΣΤΕΣ, ΧΟΥΝΤΑ. Bookmark the permalink.

Μία απάντηση στο Ο θάνατος του Φιντέλ Κάστρο και οι θεμελιώδεις διαφορές μας με τον Ολοκληρωτισμό

  1. Παράθεμα: Ο θάνατος του Φιντέλ Κάστρο και οι θεμελιώδεις διαφορές μας με τον Ολοκληρωτισμό | tolmima

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s