Ωδή στην κατασυκοφαντημένη ευεργέτιδα πάντων, μαλακία


maimou-malakia.-298x218ΕΝΩ ΟΙ ΑΝΑΜΑΡΤΗΤΟΙ, ΟΙ ΑΛΑΝΘΑΣΤΟΙ, ΟΙ ΤΕΛΕΙΟΙ του κόσμου τούτου, πασχίζουν να φανερώσουν, με ταπεινότητα, ευγένεια και φόβον Θεού, αρετές και ταλέντα που δεν έχουν, εγώ ο αμαρτωλός (ο νάρκισσος, ο καυχησιάρης, ο προκλητικός, ο υπερόπτης, ο ασχολούμενος ενοχλητικά με τα ποιήματά μου -δηλαδή τα παιδιά μου-), για να διασκεδάσω, σκαρώνω εδώ δίστιχα (ή μαντινάδες), για την κατασυκοφαντημένη ευεργέτιδα πάντων, μαλακία:

Ω ΜΑΛΑΚΙΑ χάρισμα μέγα της Αφροδίτης
στη μοναξιά μόνο εσύ δεν μας εγκαταλείπεις.

Σε περιόδους δύσκολες που η καύλα μας τρελαίνει
ω μαλακία μόνο εσύ μας συμπονάς καϋμένη.

Σοφοί και βλάκες, απ’ τη Γη, μέχρι την Ανδρομέδα,
παρηγοριά τους σ’ έχουνε, και καταφύγιο μέγα.

Όλοι σε βρίζουν, αλλ’ ευθύς, μόλις θα στριμωχτούνε
σε σένα καταφεύγουνε να παρηγορηθούνε.

Σ’ εσέ προστρέχουνε κι αυτοί που δεν το μαρτυρούνε
οσάκις πάνε στον παπά να ξωμολογηθούνε.

{(Στη μαλακία η δύσκολη στιγμή είναι πριν χύσεις
δεν ξέρεις ποιαν απ’ τις πολλές εν τέλει θα γαμήσεις.

Και διασπάσαι, με τη μια, θα πας ή με την άλλη
ή κάποιας τρίτης το μουνί θα προτιμήσεις πάλι.

Ειν’ ευτυχής που απ’ την αρχή ξέρει ποια θα γαμήσει
κι όταν του έρθει οργασμός ξέρει με ποια θα χύσει)}.

Τη μαλακία φίλοι μου μην την καταφρονείτε
γιατί ζορίζουν οι καιροί και μπρος σας θα τη βρείτε.

Η άλλη, ο άλλος, χρήματα όταν εσύ δεν έχεις
θα σε αφήσει σύξυλο και πίσω του θα τρέχεις.

Και δεν τον φτάνεις. Γρήγοροι, είν’ οι αφορεσμένοι
που μόνο με τα χρήματα νοιώθουν ευτυχισμένοι.

Και για να μην ντρεπόσαστε, καλά νά στε κρυμμένοι,
αφού σας λείπει η θεϊκή φύση του Διογένη

που πήγαινε ως συνήθιζε στης πόλης την πλατεία
και δημοσίως άψογη τραβούσε μαλακία.

Ω Διογένη μας σοφέ, δίδαξε στους ανθρώπους
το πώς να ξεμπερδέψουνε με τους καλούς τους τρόπους.

Το πώς ν’ αφήνουν λεύτερο το ζώο το κρυμμένο
εντός τους που θανάσιμα το ‘χουν σφιχτοδεμένο.

Πες τους πως είναι ιερές πράξεις, η μαλακία
και το γαμήσι. Φτάνει πια, η τόση τους βλακεία

που κυβερνά τον βίο τους, που άχρηστο τον κάνει
υποσχομένη των μωρών το πλαστικό στεφάνι.

Γ. Υφαντής

_______________________

http://wp.me/p1QIo0-7xs

Advertisements
This entry was posted in ΠΟΙΗΣΗ, ΧΙΟΥΜΟΡ. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s