Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ…


Κοντά στη σφίγγα της Γκίζας, Κάιρο, Οκτώβριος 2008

Κοντά στη σφίγγα της Γκίζας, Κάιρο, Οκτώβριος 2008

Toυ Γ. Υφαντή, Ποιητή.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΤΟΝ «ΣΥΡΙΖΑ». Ο οποίος υπόσχεται πράγματα που γίνονται. Πάντα η δεξιά απέκλειε το να γίνουν αυτά τα πράγματα που γίνονται. Όπως επί Γεωργίου Παπανδρέου το 1964. Όπως λίγο πριν ανέβει το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία το 1981. Υπήρχαν πράγματα που γίνονταν, μα για την δεξιά δεν γίνονταν, επειδή η δεξιά ήταν υποταγμένη στα ντόπια και ξένα αφεντικά της. Έπρεπε να τους δείχνει ότι είναι καλό και υπάκουο παιδί. Κι όταν ανέλαβε ο Γέρος της Δημοκρατίας, συνεπικουρούμενος και από τις αριστερές δυνάμεις, έφερε μια πολιτική άνοιξη. Την έζησα, δεν την έχω ακουστά. Τη χάρηκα, δεν τη διάβασα στις εφημερίδες. Έτσι και με το ΠΑΣΟΚ του 81.

Μα και στις δυο περιπτώσεις δεν τους άφησαν. Στην πρώτη περίπτωση, οι Αμερικανοί, δεν ήθελαν κυβερνήσεις αφιερωμένες στα συμφέροντα της χώρας μας. Κι εξάλλου, έπρεπε να δικαιωθούν οι εδώ υπάλληλοί τους. Γκρέμισαν λοιπόν τον Γέρο Παπανδρέου και μπροστά στην αναμενόμενη καλή για μας και κακή γι’ αυτούς μεγάλη εκλογική νίκη της Ε.Κ. το 67, αντέταξαν τη δικτατορία. Εφτά χρόνια στο γύψο. Ανέλαβε ο στρατός, απο τον οποίο, οι περισσότεροι που βασανίστηκαν κι εξοντώθηκαν, ήσαν παρακαλώ…..στρατιωτικοί.

Και ύστερα, με το ΠΑΣΟΚ της πρώτης δεκαετίας: Είδαν πως η ο λαός παίρνει τις τύχες του στα χέρια του, προς δρόμους ασύμφορους γι’ αυτούς, κι άρχισαν τον πόλεμο: Με συκοφαντίες και δικαστήρια έως την εξόντωση. Μέχρι ν’ ανέβει ο άνθρωπός τους που λεγόταν Μητσοτάκης κι ακόμα πιο καλά γι’ αυτούς, ν’ ανέβει μέσω του ΠΑΣΟΚ, ο πιο σημαντικός άνθρωπός τους που λεγόταν Σημίτης. Που είχε ως διάδοχό του τον καταδικό τους, τον Γιωργάκη. Ο νεότερος Καραμανλής μάλλον δεν ήταν και τόσο υπάκουο παιδί, οπότε ανέβασαν τον αγαπημένο τους Γιωργάκη, τον αγαπημένο τους Βαγγέλη, κι όλους τους αγαπημένους τους εχθρούς του Ελληνισμού.

Ναι, γίνονται αυτά που υπόσχεται ο ΣΥΡΙΖΑ, και τα οποία, για την δεξιά δεν γίνονται. Έχω πάνω απ’ όλα την εμπειρία μου, για την ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΟΙΞΗ ΤΟΥ 64 και την ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΟΙΞΗ ΤΟΥ 81.
Αλλ’ αν αποτύχει ο ΣΥΡΙΖΑ, είτε γιατί θα φθαρεί από μέσα, είτε γιατί θα πολεμηθεί απ’ έξω, (είτε και για τα δύο), προβλέπω την έκρηξη του κοιμισμένου και αναμένοντος ηφαιστίου. Ο ελληνικός λαός, που αυτή τη στιγμή σιγοβράζει, μασώντας βλαστήμιες και κατάρες, έχει τόσο θυμό (τον βλέπω παντού γύρω μου) που είν’ έτοιμος να πολεμήσει απαιτώντας από τον εαυτό του ανελέητη σφαγή των αδίκων, φθάνοντας και πάλι στο παλαιό: Δικαιοσύνη ή Σφαγή, Ελευθερία ή Θάνατος.

Και δεν θα επιτεθούν βεβαίως μόνο στις κυβερνήσεις, (που αν προλάβουν θα διαφύγουν εν μέσω νυκτός) αλλά σε όλες τις βαθμίδες των ευρισκομένων πέριξ των κυβερνήσεων αυτών. Οι σημερινοί ήσυχοι και βολεμένοι, όχι μόνο θα χάσουν τον ύπνο τους αλλά και το κεφάλι τους. Διότι, κατάντησαν αναίσθητοι μέσα στη βόλεψή τους. Όφειλαν να υποψιαστούν ότι το «εγώ» τους (κάτι πολύ προσωπικό γι’ αυτούς αλλά πολύ πέραν του προσωπικού για το σύμπαν) περιλαμβάνει και τον άλλο. Λοιδόρησαν το «γνώθι σ’ αυτόν». Βαρέθηκαν να σκεφτούν τι σημαίνει η ρήση «εσύ είσ’ εκείνο, το κάθε τι εκείνο». Δεν μπόρεσαν ν’ αντέξουν μια τέτοια γνώση, δεν μπόρεσαν να κινήσουν το συνηθισμένο στην οκνηρία κουτοπόνηρο μυαλό τους, γι’ αυτό θα χάσουν το αγάμητο, ηλίθιο «εγώ» τους. Από τον «άλλο» τον οποίο όφειλαν ν’ αναγνωρίσουν ως εαυτό.
Άκουσα και θέλω να το πω: «Δεν ξέρω αν αληθεύει πως οι κομμουνιστές χρησιμοποίησαν κονσερβοκούτια, – εννοώ οι κυνηγημένοι κομμουνιστές μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας. Δεν ξέρω. Αλλ’ αυτή τη φορά, όλοι οι εχθροί του λαού, χρειάζονται και θα γνωρίσουν πράγματι τι εστί κονσερβοκούτι».

Και μην κατηγορήσετε εμένα για όσα ψυχανεμίζομαι, ακούω και νοιώθω. Δεν φταίει ο Κάλχας που ανακοινώνει στον Αγαμέμνωνα ότι για να φυσήξουν οι ούριοι άνεμοι (οι ορεινοί άνεμοι της ξηράς) πρέπει ο Αγαμέμνων να θυσιάσει την Ιφιγένεια. Γιατί, λέει, η Άρτεμις, είναι θυμωμένη που ο Αγαμέμνων τής σκότωσε ένα ελάφι. Η θεά, εδώ, με τα σημερινά μέτρα των κρεοφάγων, μοιάζει παράξενη, σκληρή κι άδικη. Μα πόσοι άραγε γνωρίζουν ότι για τους Μυθογράφους η Άρτεμις είναι η προσωποποιημένη θεά Φύση, κι όχι η θεά κυνηγός; Μ’ αν ήταν κυνηγός η Άρτεμις, όπως ηλιθίως επικράτησε να θεωρείται, (μετά την εποχή που ο Νίτσε χαρακτηρίζει ως ντεκαντάνς), τότε γιατί εξόντωνε τους κυνηγούς, από τον Ωρίωνα μέχρι τον Ακταίονα και τόσους άλλους; Δεν είναι μόνο το αρ- του ονόματός της που το συναντούμε στη λέξη αρχή, στη λέξη άρουρα (γη-φύση), στη λέξη αρμονία. Δεν είναι μόνο που ο Ηράκλειτος αφιερώνει στο ναό της το «Περί Φύσεως» βιβλίο του, είναι κυρίως αυτό που μηνύει η θεά στον Αγαμέμνωνα:

«Ηλίθιε, σκότωσες το ελάφι μου, που ήταν παιδί μου, πράγμα που η ανθρώπινη απληστία θέλει να λησμονήσει. Θυσίασε τώρα την κόρη σου άχρηστε, για να δεις τι είναι να σου σκοτώνουν το παιδί. Σας βόλεψε τους θνητούς να θεωρείτε τα ζώα καμωμένα για να τα σκοτώνετε. Φτάσατε μάλιστα να τα γδέρνετε ζωντανά για να σας είναι πιο νόστιμα. Δεν έχει όρια η απληστία σας για το κέρδος σιχαμερές κουραδομηχανές. Κι αυτή η απληστία σας όντας φυσικό μέγεθος, είναι ύβρις που θα τιμωρηθεί. Και λοιδορήσατε τον μεγάλο Εμπεδοκλή που σας δήλωσε «εγώ ειμί φυγάς θεόθεν και αλήτης», τον λοιδορήσατε όταν είπε «σκοτώνουν τα ζώα και τα τρώνε οι ανόητοι, τυφλωμένοι ως προς τον νου, δεν μπορούν να καταλάβουν ότι τα ζώα είναι τα ίδια τα παιδιά τους».

Μ’ αν έχουν τυφλωθεί οι άνθρωποι, δεν έχω τυφλωθεί κι Εγώ. Κι αν έγινε πολιτική των άρρωστων εγκεφάλων το «kill the poor», δεν σημαίνει πως συμφωνώ κι Εγώ με την ύβρι αυτή. Εκείνοι που τα λένε αυτά, λησμονούν ότι οι αγριότερες σφαγές, οι πιο αποτρόπαιες, γίνονται εκεί που είναι μαζεμένος ο περισσότερος πλούτος: Στα παλάτια των βασιλιάδων. Κάθε μονάρχης έπρεπε να εξοντώσει όλους τους γύρω του συγγενείς. Και βέβαια στη «μονογαμική» δύση αυτοί ήσαν λίγοι. Σκεφτείτε όμως τι γινόταν στις υψηλές πύλες των χαρεμίων και των σουλτάνων, όπου τ’ αδέρφια ήσαν 200 και 1000. Έπρεπε ο Σουλτάνος να περάσει τη ζωή του μαχαιρώνοντας, απαγχονίζοντας, δηλητηριάζοντας, πνίγοντας αδέρφια. Τι ωραία ζωή. Και να σκεφτείς ότι τη ζηλεύουν εκατομμύρια ηλιθίων.

Λοιπόν, κύριοι των ελληνικών κυβερνήσεων κι όλου του διεφθαρμένου τραπεζικού και πολιτικού ιερατείου στον πλανήτη αυτό, πάψετε να το παίζετε αθώοι επειδή φκιάξατε νόμους στα μέτρα σας που σας δείχνουν αθώους. Εγώ, η Φύση, (το πανταχού παρόν και τα πάντα πληρόν, η Κοσμική Ανάγκη-Αρμονία),» σκέφτομα» αλλιώς: Οι άστεγοι, οι αυτοκτονούντες, οι απελπισμένοι, οι αδικημένοι, είναι παιδιά μου. Και ήρθε η ώρα να ζητήσω το κεφάλι των δικών σας παιδιών, και ύστερα, διεφθαρμένοι ως το μεδούλι, στο δίχτυ της κολασμένης σας πολυπλοκότητας τυλιγμένους θα σας σφαγιάσω, ω σύγχρονοι Αγαμέμνονες. Ε βέβαια, σας έδωσα αξιώματα. Μα εσείς γίνατε διάφανα ασκιά γεμάτα πύον. Σας σιχαίνομαι. Η δύναμή μου πια βρίσκεται μέσα στους αδικημένους, γίνεται μέρα με τη μέρα μέγας θυμός. Να περιμένετε το ξέσπασμά του. Νοιώθετε την ασφάλεια των ηλιθίων Λουδοβίκων και Τσάρων, μα εγώ που ζω και μέσα στο έσχατο ζωύφιο, πόσο μάλλον στον αδικημένο πένητα, έρχομαι, φοβερή, όπως κάθε φορά που το κύμα της αδικίας με ύψωσε εναντίον σας».

TO EIΔΑΜΕ ΣΤΟ FACEBOOK

 

__________________________

http://wp.me/p1QIo0-79h

Advertisements
This entry was posted in ΑΡΘΡΑ, ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s